Υπάρχει μια καινούρια ελληνική ειδικότητα: “πένθος με χορηγία”. Και αυτή τη φορά, το πράγμα πήγε… full λάθος.

Σε μαγαζί εστίασης στη Μεσσήνη ανέβηκε διαφήμιση (με χρήση AI), που έδειχνε τον Γιώργο Παπαδάκη να πίνει καφέ “από τον Παράδεισο”, κρατώντας ποτήρι/σήμα του καταστήματος. Το αποτέλεσμα; Χαμός στα social, κατηγορίες για προσβολή μνήμης, και ένα ωραίο “ναι οκ, marketing ήταν” όταν άρχισαν να πέφτουν οι ντομάτες.

Ο ιδιοκτήτης εμφανίστηκε να το “μαζέψει” λέγοντας περίπου το γνωστό: «χιούμορ ήταν», «δεν έχω διαστροφικό μυαλό», «ζητάω συγγνώμη», «σταυρώστε με / εκτελέστε με», το κατέβασα. Και συμπλήρωσε και το αμίμητο: “στον Παράδεισο τον έβαλα, όχι στην Κόλαση”. Λες και αυτό είναι το κριτήριο της αξιοπρέπειας.

Και για να γίνει ακόμα πιο “ωραίο”, δεν ήταν καν πρωτότυπο: αναφέρεται πως το ίδιο μαγαζί είχε κάνει παρόμοιο διαφημιστικό και με τον Πάπα Φραγκίσκο. Δηλαδή δεν ήταν “μια κακή στιγμή”. Ήταν γραμμή marketing.

Το πρόβλημα είναι το μοτίβο: AI + σοκ + viral + τζάμπα διαφήμιση.

Γιατί; Επειδή σήμερα μπορείς να φτιάξεις “περιεχόμενο” σε 30 δευτερόλεπτα, και να πεις μετά:
«Δεν φταίω εγώ, η τεχνητή νοημοσύνη…»
Ναι. Και η κουταμάρα “τεχνητή” είναι πλέον.

Και εδώ μπαίνει η κυνική ερώτηση:
Αν δεν υπήρχε κράξιμο, θα το κατέβαζε;
Ή θα βλέπαμε part 2 και part 3;

Δεν μιλάμε για σάτιρα. Δεν μιλάμε για πολιτικό σχόλιο. Μιλάμε για εμπορική χρήση προσώπου σε περίοδο πένθους, για να πουληθεί καφές.

Και εκεί τελειώνει το “χαχα” και ξεκινάει το “ρε φίλε, σοβαρά τώρα;”.

Αν έχεις μαγαζί/brand και σκέφτεσαι “να κάνω κάτι τέτοιο να γίνει ντόρος”, κράτα αυτό:

1) Το viral δεν είναι πάντα καλό. Μπορεί να σε γράψει ο κόσμος για χρόνια.
2) Το “ζήτησα συγγνώμη” δεν σβήνει την πρόθεση. Το σβήνει μόνο από το feed.
3) Το AI δεν είναι άλλοθι. Είναι εργαλείο. Και το εργαλείο δείχνει ποιος είσαι.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΤΩΡΑ.

Τα λέμε Στο Γραφείο.

-Νίκος