Από 16 Φεβρουαρίου μπαίνει σε κανονική λειτουργία το ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ και μαζί του ενεργοποιούνται στην πράξη βασικές διατάξεις του εργασιακού νόμου 5239/2025.
Το αφήγημα είναι «εκσυγχρονισμός, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη ευελιξία».
Η πραγματικότητα θέλει λίγο πιο προσεκτικό διάβασμα.

– ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ:
Λιγότερα έντυπα, όλα ψηφιακά, πιο άμεσες δηλώσεις. Καλό για τη γραφειοκρατία. Σημαίνει όμως και ότι ό,τι γίνεται στη δουλειά καταγράφεται.

– 13ωρο σε έναν εργοδότη:
Δίνεται η δυνατότητα απασχόλησης έως 13 ώρες την ημέρα, κατ’ εξαίρεση, με προσαύξηση 40% για τις υπερωρίες. Στα χαρτιά ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί χωρίς συνέπειες.

– Υπερωρίες & αμοιβές:
Οι υπερωρίες αμείβονται ακριβότερα όταν γίνονται σε έναν εργοδότη. Το κράτος λέει: «δουλεύεις περισσότερο, πληρώνεσαι καλύτερα».

– Διευθέτηση χρόνου εργασίας:
Μπαίνει δυνατότητα τετραήμερης εργασίας όλο τον χρόνο, όχι μόνο για ένα εξάμηνο, με εβδομαδιαία, μηνιαία ή ετήσια διευθέτηση. Απαραίτητη προϋπόθεση: συναίνεση εργαζομένου.

– Εκ περιτροπής εργασία:
Όσοι δουλεύουν με εκ περιτροπής απασχόληση μπορούν πλέον, αν το θέλουν, να κάνουν υπερωρίες με προσαύξηση 40%.

– Οικειοθελής αποχώρηση με ένα κλικ:
Η παραίτηση δηλώνεται άμεσα ψηφιακά και ο εργοδότης μπορεί να αντικαταστήσει τον εργαζόμενο χωρίς το παλιό 10ήμερο «γκρίζας ζώνης».

– Άδειες:
Το υπόλοιπο άδειας προηγούμενου έτους πρέπει να δοθεί μέχρι 31 Μαρτίου 2026. Αν όχι, πληρώνεται διπλό.
Η λεγόμενη «σπαστή άδεια» (τουλάχιστον 5 ημέρες) εντάσσεται στο νέο πλαίσιο του 2026 και αλλάζει τον τρόπο κατανομής της άδειας, πάντα σε συνεννόηση με τον εργοδότη.

Είναι όλοι κερδισμένοι;

Αν το δούμε ψύχραιμα: όχι.

Όποιος έχει διαπραγματευτική δύναμη, σταθερή δουλειά και εργοδότη που σέβεται τα όρια, μπορεί όντως να κερδίσει ευελιξία ή παραπάνω χρήματα.

Για πολλούς όμως, ειδικά σε κλάδους πίεσης, το «ευέλικτο» κινδυνεύει να σημαίνει απλώς περισσότερες ώρες, καλύτερα καταγεγραμμένες.

Η αίσθηση είναι ότι ο νόμος οργανώνει καλύτερα την υπερεργασία, δεν την εξαφανίζει.
Και στην Ελλάδα, όταν κάτι “επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση”, συνήθως γίνεται κανόνας.

Με απλά λόγια:
ο εκσυγχρονισμός είναι πραγματικός,
η προστασία όμως θα κριθεί όχι στο νόμο, αλλά στο πόσο εύκολα μπορείς να πεις “όχι” χωρίς να το πληρώσεις.

Κι αυτό, δυστυχώς, δεν το λύνει κανένα πληροφοριακό σύστημα.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΤΩΡΑ.

Τα λέμε Στο Γραφείο.

-Νίκος