Χθες στο Παγκράτι ο δρόμος άνοιξε. Κυριολεκτικά. Και είναι από αυτά τα σκηνικά που τα βλέπεις και λες “οκ, απλά δεν ήταν η σειρά μου”.

Στη Βασιλέως Γεωργίου, κοντά στην Ιοφώντος, έγινε καθίζηση και έφυγε το έδαφος κάτω από το πεζοδρόμιο/οδοστρώμα, ακριβώς δίπλα σε κολώνα φωτισμού. Μιλάμε για τρύπα γύρω στα τρία μέτρα πλάτος και δύο μήκος. Όχι “λακκούβα”. Κανονικό άνοιγμα που σου κόβει την όρεξη να κάνεις τον έξυπνο με διπλοπαρκάρισμα.

Τι το πυροδότησε; Το μόνο τίμιο αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει μία επίσημη απάντηση που να κλείνει το θέμα. Κι αυτό ακριβώς είναι που τσιτώνει τον κόσμο. Γιατί στην περιοχή γίνονται έργα Μετρό και ήδη εξετάζεται αν σχετίζονται. Άλλοι μιλάνε για φερτά υλικά που είχαν μαζευτεί στο συγκεκριμένο σημείο. Άλλοι κοιτάνε γενικά το υπέδαφος που σε κάποια σημεία της Αθήνας είναι ό,τι να ’ναι, με ιστορίες για υπόγεια κανάλια και νερά που δεν τα θυμάται κανείς μέχρι να τα θυμίσουν μόνα τους.

Τι έγινε τώρα; Έπεσε το κλασικό κομφούζιο. Κλείσιμο δρόμων, εκτροπές, νεύρα, και στο τέλος “να το κλείσουμε γρήγορα”. Έπεσε σκυρόδεμα, πολύ σκυρόδεμα, για να κλείσει ο κρατήρας. Ωραία. Κλείσαμε την τρύπα. Το “γιατί έγινε” και το “μήπως ξαναγίνει” είναι άλλο κουτί. Κι εκεί αρχίζουν τα ωραία.

Γιατί, λένε οι μαρτυρίες, εκείνες τις ώρες έλειπε κάτι βασικό: ένας υπεύθυνος να εμφανιστεί, να μιλήσει, να πει “αυτό είναι, αυτό κάνουμε, αυτός είναι ο κίνδυνος, αυτό δεν είναι κίνδυνος”. Αντί γι’ αυτό, έτρεχαν αστυνομικοί να βρουν ποιος έχει την ευθύνη, για να ξεκινήσει η διαδικασία.

Και μετά έγινε αυτό που πάντα γίνεται όταν το σύστημα πρέπει να δείξει ότι “κάτι κάνει”. Κατατέθηκε μηνυτήρια αναφορά από κάτοικο και προσήχθη ένας 52χρονος μηχανικός, που κρατήθηκε στο Α.Τ. Παγκρατίου και αναμένεται να πάει εισαγγελέα. Δεν λέω αν φταίει ή όχι. Λέω το μοτίβο: ανοίγει η γη, αλλά εμείς βρίσκουμε άνθρωπο να πιάσουμε, γιατί ο άνθρωπος έχει ονοματεπώνυμο. Ψάχνουμε έναν υπεύθυνο με όνομα. Το ‘πώς φτάσαμε ως εδώ’ συνήθως χάνεται στα χαρτιά.

Το μόνο που θέλει ο κόσμος εκεί είναι κάτι απλό: μια καθαρή ενημέρωση. Υπάρχει κίνδυνος για τα κτίρια; Είναι μεμονωμένο; Θέλει παρακολούθηση; Θέλει έργα; Θέλει εκκένωση; Θέλει τίποτα; Γιατί άλλο να κλείνεις μια τρύπα και άλλο να γυρνάς σπίτι και να κοιτάς το πεζοδρόμιο σαν να είναι ύποπτο.

Και κλείνω με την εικόνα που μένει: μια τρύπα στο κέντρο της Αθήνας, τρία μέτρα πλάτος, κι εμείς να τρέχουμε να κλείσουμε την τρύπα για να μη γίνει ρεζίλι η πόλη. Το ‘πώς να μην ανοίξει ξανά’ το αφήνουμε για μετά.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΤΩΡΑ.

Τα λέμε Στο Γραφείο.

-Νίκος